• De Kracht van echte vrouwen en mannen...

    Een bekend verhaal, waar ik van genoten heb.

    Diep in elke man schuilt nog steeds de ridder op het witte paard. Meer dan wat ook zal elke man de vrouw waar hij van houdt willen beschermen en voor haar zorgen. Stel je nu eens een ridder voor die op reis is. Plotseling hoort hij een jonkvrouw in nood. Direct is hij attent en hij spoort zijn paard aan, racet naar haar kasteel, waar zij aangevallen wordt door een draak.
    De ridder trekt zijn zwaard, steekt het in de draak en hij wordt liefdevol ontvangen door de jonkvrouw. Hij is de held van de familie van de prinses en ook het volk erkent hem als held.

    Een tijdje later gaat de ridder weer uit rijden. Op de terugweg hoort hij zijn geliefde weer om hulp roepen; een ander draak valt het kasteel aan. Wanneer de ridder arriveert, trekt hij zijn zwaard en net voordat hij de draak wil neersteken, roept de prinses: "Wacht, gebruik niet je zwaard, maar dit mes, dat werkt beter"." Ze gooit het mes naar hem toe en legt de ridder uit hoe hij te werk moet gaan. De ridder doet wat er gezegd wordt, doodt de draak, maar tijdens het feestmaal voelt hij zich toch ongemakkelijk, omdat hij niet zijn eigen zwaard gebruikt heeft.

    Een maand later vertrekt de ridder opnieuw voor een rit. Op zijn weg naar huis ziet hij alweer een draak het kasteel aanvallen. Terwijl hij aanvalt, twijfelt hij een ogenblik, zal hij zijn zwaard of zijn mes gebruiken, maar wacht te lang en de draak valt aan en verbrandt zijn arm. De prinses hoort het rumoer en roept: "Wacht, je zwaard en mes werken alle twee niet. Gebruik dit vergif", en ze gooit hem een fles toe. De ridder doet wederom wat er gezegd wordt, de draak sterft. Iedereen is blij, maar de ridder schaamt zich, omdat hij zijn arm verbrand heeft en hulp van de prinses nodig had.

    Wanneer een week later de ridder zich weer klaar maakt voor een rit, herinnert de prinses hem eraan, zijn zwaard, zijn mes en het vergif mee te nemen. De ridder ergert zich, maar luistert toch. Deze keer hoort hij een andere jonkvrouw om hulp roepen. Even twijfelt hij, moet hij het zwaard, het mes of het vergif gebruiken? Dan herinnert hij zich weer hoe hij zich voelde voordat hij de prinses kende.... en hij valt de draak aan met zijn zwaard en slacht hem af. De jonkvrouw is dolgelukkig en trots op de ridder en hij wordt binnengehaald als een held.

    De ridder gaat niet meer terug naar zijn prinses. Hij besluit te trouwen met de jonkvrouw, maar niet voordat hij zich ervan overtuigt dat zij niets weet van messen en vergif.
    (John Gray: mannen komen van Mars, vrouwen van Venus). 

    Het moraal van dit verhaal:
    In elke man schuilt nog een ridder en door dat niet te vergeten, kunnen we goed onthouden wat een man het meeste nodig heeft: vertrouwen. Een beetje hulp stellen de meeste mannen heus wel op prijs, maar teveel hulp haalt zijn zelfvertrouwen omlaag. 

    “ Hoe vinden wij als man en vrouw de balans tussen mannelijke en vrouwelijke energie”? 

    Deze vraag heb ik mezelf afgelopen weken afgevraagd. Wat wordt van ons verwacht als man en als vrouw zijnde, in deze nieuwe generatie waarin mannen en vrouwen gelijk zijn aan elkaar.

    Met mannelijke en vrouwelijke energie ga ik uit van de kwaliteiten die deze energie met zich meebrengt. Ik heb het hier over de gezonde krachten die deze energie met zich meebrengt. Want laat ik voorop stellen dat ik dankbaar ben, dat er sprake is van sekse en economische gelijkheid en de daarmee gepaarde verhoudingen tussen man en vrouw.

    Mannelijke energie/ eigenschappen: Geaard, Kracht, Sterk, Ratio, Rechtlijnig, Focus, Jager, Doen, Buiten gericht, Autonoom en Realistisch.                                

    Vrouwelijke energie/ eigenschappen: Warm, Zorg, Zacht, Emotie, Creatief, Flexibel, Veelzijdig, Binnenkant, Sensitief en Woorden. 

     “ De trend naar seksuele gelijkheid is een belangrijke oorzaak in het ontbreken van geluk in intieme relaties. Het heeft namelijk niet alleen geleidt tot seksuele en economische gelijkheid maar ook tot seksuele neutraliteit. Nu we de gelijkheid tussen seksen hebben geaccepteerd zegt Deida, is het tijd om eigen mannelijke en vrouwelijke essentie weer in eren te herstellen. En daarmee het vuur van de seksuele hartstocht opnieuw aan te wakkeren ” (Deida).

    Dit dilemma herken ik ook in mezelf. Vanuit overleving heb ik mezelf al vroeg aangeleerd het “alleen te doen”. Als ik van niemand afhankelijk ben, kan niemand mij ook pijn doen, een sterke en onafhankelijke vrouw zijn, is dan veilig.  Dit is “de mind” die als doel heeft, het “zijn” te beschermen en als enige functie heeft, ervoor te zorgen dat we overleven.

    Maar is dit daadwerkelijk waar ik naar verlang? Wil ik het alleen kunnen? Ten opzichte van wie of wat moet ik bewijzen dat ik het alleen kan? En wat is de prijs die ik daarvoor betaal? Dit lijkt enkel een ego-toestand. Wil ik niet veel liever mezelf toestaan, meer in mijn vrouwelijke energie te leven, meer vrouwelijke energie te mogen ervaren.

    Vanuit mijn brede ervaring als relatietherapeut, zie ik dit dilemma steeds meer voorbij komen. Ik zie binnen partnerrelaties, steeds meer vrouwen naar hun mannelijke energie gaan en steeds meer mannen naar hun vrouwelijke energie.

    Eén of de drie huwelijken strand tegenwoordig. Ik stel mezelf de vraag, wat maakt dat deze ontwikkeling zich voortzet. Is het dat wij ons steeds bewuster worden van onze verlangens, streven naar meer? Speelt de balans tussen mannelijke en vrouwelijke energie hierin een rol?

    De mannelijke energie is het naar buiten gerichte aspect. De mannelijke energie kan één puntig zijn en gefocust op zijn doel afgaan. De mannelijke energie schept op die manier individualiteit.

    De vrouwelijke energie is de energie van Thuis. Het is de energie van de oerbron, het vloeiende licht, het pure Zijn. Het is de ongemanifesteerde energie, het innerlijke aspect van de dingen. De vrouwelijke energie is allesomvattend en oceanisch; zij onderscheidt en individueert niet.

    Voor een goede evenwichtige relatie met onszelf en tussen man en vrouw is er een bepaalde verhouding van mannelijke en vrouwelijke energie nodig. De balans lijkt te zitten voor vrouwen en mannen in de verhouding 70%-30% betreft hun eigen energie. 

    Wat maakt dat we deze balans lastig vinden?
    We laten ons veelal leiden door ons ego. Ons ego is gericht op overleven en wil de behoeften aan zekerheid/veiligheid, afwisseling/ruimte en erkenning vervullen. Ons ego wil ons beschermen tegen mogelijk gevaar en pijn. Als we vanuit ons ego leven, laten we ons leiden door angst. 

    In mijn praktijk kom ik deze “overleving” veelal tegen. Vrouwen zijn geneigd om vanuit bescherming naar hun mannelijke energie te gaan en visa versa. Vanuit de angst voor afwijzing zijn we geneigd ons aan te passen, onszelf te beschermen en ons te laten leiden door angst. 

    De uitdaging ligt erin om in contact met je eigen essentie te zijn. Door invulling te geven aan wat we daadwerkelijk willen, vervullen we onze eigen behoeften en verlangens. Dit houdt in dan we vanuit vertrouwen en liefde keuzes maken. Binnen een liefdesrelatie betekend dit dat we elkaar ondersteunen om vanuit eigen kracht invulling te geven aan wat ons gelukkig maakt. Binnen een liefdesrelatie is er sprake van “wederkerige afhankelijkheid” en de uitdaging hierin is, deze in balans te brengen. 

    Mijn eigen uitdaging ligt in ontvankelijk mogen zijn, mijn eigen vrouwelijke energie toestaan vanuit vertrouwen in mijn eigen kracht. Leren ontvangen niet zien als zwakte, maar juist vanuit kracht, ik hoef niet alles alleen te kunnen.
    Gedurende mijn onderzoek voor het schrijven van deze blog, kwam in mij de vraag naar boven; 

    “Wat maakt dat veel vrouwen massaal het boek, vijftig tinten grijs lezen en hier opgewonden van raakte. Speelt mannelijke en vrouwelijke energie hierin een rol”? 

    Ik ben benieuwd naar jullie eigen ervaring? Herkennen jullie dit in jullie eigen relatie? En hoe vinden jullie deze balans weer terug?